حجّ بذلى « 1 » اگر كسى به ديگرى كه هزينهء حجّ را ندارد بگويد : حجّ بجا بياور و من هزينهء حجّ و مخارج افراد واجب‌النَّفقهء تو را تقبّل مىكنم در صورتى كه انسان به گفتهء او و اين كه از حرف خود برنمىگردد اطمينان داشته باشد ، بايد قبول كند و حجّ بر او واجب مىشود . در اين صورت در حقيقت استطاعت مالى كه شرط وجوب حجّ مىباشد ، تحقّق يافته است . اين حجّ را « حجّ بذلى » يعنى حجّى كه ديگرى مخارج آن را بخشيده است ، مىنامند . به كسى كه پول را بخشيده ، « باذل » و به كسى كه پول به او بخشيده شده « مبذول‌له » مىگويند . مسألهء 29 ) چنان كه اشاره شد و توضيح بيشتر آن خواهد آمد ، رجوع به كفايت ، شرط وجوب حجّ است ؛ ولى در حجّ بذلى ، رجوع به كفايت ، شرط نيست ؛ با اين حال چنانچه قبول بخشش و رفتن به حجّ موجب اخلال در امور زندگى انسان شود ، قبول بخشش واجب نيست . مسألهء 30 ) اگر بخشنده ، مال را صرفاً براى انجام حجّ ببخشد ،

--> ( 1 ) - كلمهء بذل به معناى بخشش است ؛ چون هزينهء اين حجّ را ديگرى بخشيده ، آن را حجّ بذلى مىنامند